به گزارش کارنا، ایرانخودرو در حال حاضر بخش قابل توجهی از محصولات تولید داخل خود را با چهار پیشرانه اصلی عرضه میکند؛ موتورهای TU5 پلاس، XU7 پلاس (XUP)، EF7 و EF7 توربوشارژ. این پیشرانهها در خودروهایی مانند پژو ۲۰۷، رانا پلاس، دنا، سورن و تارا مورد استفاده قرار میگیرند و عملاً ستون اصلی قوای محرکه محصولات داخلی این شرکت محسوب میشوند. در ادامه نگاهی دقیقتر به مشخصات فنی و ویژگیهای هر یک از این موتورها خواهیم داشت.
موتور TU5+
موتور TU5 پلاس (TUP/ TU5P) نسخه ارتقایافته پیشرانه شناختهشده TU5 است که سالها در محصولات پژو و ایرانخودرو مورد استفاده قرار گرفته بود. پس از آنکه موتور TU5 در سالهای اخیر عملکرد قابل قبولی از خود نشان داد، ایرانخودرو برای کاهش هزینهها و یکپارچهسازی خطوط تولید، موتور TU5 را از چرخهٔ تولید خارج کرد و نسخه بهروزتر آن یعنی TU5 پلاس (TU5 Plus) را جایگزین آن نمود.
این موتور یک پیشرانه چهار سیلندر خطی با حجم ۱٫۶ لیتر و ۱۶ سوپاپ است که از سیستم زمانبندی متغیر سوپاپها (CVVT) بهره میبرد. حداکثر توان خروجی آن حدود ۱۱۳ اسببخار در حدود ۵۸۰۰ دور در دقیقه و گشتاور آن نزدیک به ۱۴۴ نیوتنمتر در ۴۰۰۰ دور در دقیقه است. مصرف سوخت ترکیبی این موتور در خودروهایی مانند پژو ۲۰۷، رانا پلاس و تارا حدود ۶٫۵ تا ۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر اعلام شده است.
در حال حاضر TU5 پلاس که با نامهای موتور TU5P، موتور TU5 پلاس، TU5 Plus Engine و TU5P Engine نیز شناخته میشود، بهعنوان موتور اصلی و مادر در سبد محصولات ایرانخودرو شناخته میشود و در بیشتر خودروهای این شرکت، بهجز دنا، مورد استفاده قرار میگیرد. این پیشرانه هماکنون روی خودروهایی مانند خانواده پژو ۲۰۷، رانا پلاس، سورن پلاس و همچنین تارا نصب میشود.
یکی از بزرگترین مزیتهای خانواده موتورهای TU5 و استهلاک پایین آنهاست. این پیشرانهها را میتوان از کماستهلاکترین موتورهای تولیدی ایرانخودرو در سالهای اخیر دانست. در کنار دوام مناسب، این موتور قابلیت تیونینگ خوبی نیز دارد و در صورت انجام تغییرات فنی میتواند توان خروجی بالاتری ارائه دهد.
از دیگر ویژگیهای مثبت این موتور میتوان به سازگاری مناسب آن با گیربکسهای مختلف اشاره کرد. در سالهای اخیر، موتور TU5 در خودروهای گوناگون و با گیربکسهای متفاوت مورد استفاده قرار گرفته و ویژگیهای عملکردی آن در ترکیبهای مختلف بهخوبی مشخص شده است. به همین دلیل، اگر اولویت خریدار استهلاک کم باشد، میتواند با کمی تحقیق مدلی را انتخاب کند که بیشتر با نیاز او هماهنگ باشد. برای مثال، اگر شتاب بیشتر مدنظر باشد، پژو ۲۰۶ تیپ ۵ با موتور TU5 گزینه مناسبی است و اگر گشتاور بهتر در دورهای پایین اهمیت داشته باشد، خودروهایی مانند پژو ۴۰۵ SLX یا پژو پارس TU5 میتوانند انتخاب مناسبتری باشند.
تفاوت موتور TU5 با TU5 پلاس
موتور TU5 پلاس (TU5P / TU5 Plus) در واقع نسخه بهینهسازیشده موتور TU5 است که برای تطبیق با استانداردهای جدید آلایندگی و بهبود عملکرد توسعه یافته است. مهمترین تفاوتهای این دو موتور عبارتاند از:
• استفاده از سیستم زمانبندی متغیر سوپاپها (CVVT) در TU5 پلاس
• بهبود طراحی سرسیلندر و برخی قطعات داخلی
• استفاده از دریچه گاز برقی و ECU جدید
• بهبود راندمان احتراق و کاهش مصرف سوخت
• سازگاری با استانداردهای آلایندگی جدیدتر
در مجموع، TU5 پلاس از نظر فناوری یک نسل جلوتر از موتور TU5 قدیمی محسوب میشود و عملکردی نرمتر، بهینهتر و سازگارتر با استانداردهای روز ارائه میدهد.
XU7 پلاس (XUP)
پیشرانه XU7 پلاس نسخه بهروزشده موتور قدیمی XU7 است که سالها در خودروهایی مانند پژو ۴۰۵ و پژو پارس استفاده میشد. در نسخه جدید، ایرانخودرو با اعمال تغییراتی در سرسیلندر، مسیرهای خنککاری، سیستم سوخترسانی و مدیریت موتور تلاش کرده است مشکلات نسخهٔ قدیمی، مانند دمای بالا و مصرف سوخت زیاد، را کاهش دهد.
این موتور چهارسیلندر ۱.۸ لیتری در نسخه XU7 پلاس توان تولید حدود ۹۷ اسببخار قدرت در ۵۵۰۰ دور در دقیقه و حدود ۱۴۶ نیوتنمتر گشتاور در ۴۵۰۰ دور در دقیقه را دارد. همچنین مصرف سوخت و آلایندگی آن نسبت به نسخه قدیمی بهبود یافته و با استانداردهای جدیدتر سازگار شده است.
با این حال، واقعیتی که دربارهٔ این موتور وجود دارد این است که بسیاری معتقدند بهترین راهکار برای آن کنار گذاشتن کامل این پیشرانه است؛ چراکه این موتور سالها برای ایرانخودرو درآمدزایی داشته، اما باید پذیرفت که ادامه تولید آن نه از نظر مصرف سوخت و نه از نظر توان تولیدی، با موتورهای امروزی تحت هیچ شرایطی قابل مقایسه نیست.
EF7 یا موتور ملی
موتور EF7 که به عنوان موتور ملی ایران شناخته میشود، یک پیشرانه چهارسیلندر ۱.۷ لیتری با ۱۶ سوپاپ و سیستم زمانبندی متغیر سوپاپها است. این موتور با همکاری شرکت FEV آلمان توسعه یافته و در خودروهایی مانند دنا، سمند LX، سورن و سورن پلاس مورد استفاده قرار گرفته است.
حداکثر قدرت EF7 حدود ۱۱۳ اسببخار در ۶۰۰۰ دور در دقیقه و گشتاور آن نزدیک به ۱۵۵ نیوتنمتر در حدود ۳۵۰۰ تا ۴۵۰۰ دور در دقیقه اعلام شده است. یکی از ویژگیهای مهم این موتور، وجود نسخههای دوگانهسوز کارخانهای است که آن را برای بازار ایران به گزینهای مناسب تبدیل کرده است.
از نظر طراحی، EF7 شباهتهایی با موتور TU5 دارد، اما به دلیل بهرهگیری از فناوریهای بهروزتر، پیچیدگیها و حساسیتهای بیشتری نیز دارد و همین تفاوت این موترو با تیوفایو باعث شده است تا EF7 علاوه بر شتاب قابل قبول، گشتاوری قابل ملاحضه را در اختیار راننده قرار دهد.
نکته مهم درباره خانواده EF7 این است که این موتور در ابتدا بهعنوان تنها موتور پایهگازسوز کشور طراحی شد؛ یعنی هدف اصلی از توسعه آن، کارکرد بهینه با گاز طبیعی بود. با این حال، این هدف هیچگاه بهطور کامل و آنگونه که انتظار میرفت محقق نشد.
EFP یا EF7 توربوشارژ
EFP را میتوان قدرتمندترین پیشرانه داخلی تاریخ ایرانخودرو دانست؛ موتوری که پس از سالها توسعه و آزمونوخطا، این امکان را فراهم کرد تا خودروهای داخلی بتوانند شتاب و گشتاور مناسبی را همزمان در کلاس سدانهای تولید داخل ارائه دهند. در واقع، EFP نسخه تکاملیافته موتور EF7 توربوشارژ است که پس از سالها اصلاح و بهینهسازی، اکنون در کالیبرهترین حالت خود به بازار عرضه میشود.
نسخه توربوشارژ موتور EF7 برای افزایش توان خروجی و ارتقای عملکرد خودروهای داخلی توسعه داده شد. این پیشرانه با حفظ ساختار اصلی موتور EF7 و افزودن توربوشارژر، به همراه تغییراتی در سیستم مدیریت موتور، توان بسیار بالاتری تولید میکند. نخستین خودرویی که این پیشرانه روی آن نصب شد، سمند سورن در سال ۱۳۹۰ بود.
قدرت این موتور در محصولات ایرانخودرو حدود ۱۶۰ اسببخار در حدود ۵۵۰۰ دور در دقیقه و گشتاور آن حدود ۲۴۰ نیوتنمتر در محدوده ۱۷۵۰ تا ۴۰۰۰ دور در دقیقه است. موتور EF7 توربو در خودروهایی مانند دنا پلاس توربو و تارا توربو استفاده شده و نسبت به سایر موتورهای داخلی ایرانخودرو شتاب و کشش بهتری ارائه میدهد. با این حال، به دلیل استفاده از توربوشارژر، حساسیت بیشتری به کیفیت سوخت و شرایط نگهداری دارد.
وانت آریسان ۲؛ استخوانی در گلوی ایرانخودرو
بهار سال ۱۴۰۴ بود که عادل پیرمحمدی، مدیرعامل وقت ایرانخودرو، از برنامهٔ این شرکت برای جایگزینی موتور TU5 پلاس با موتور XUP در خودروی سورن پلاس صحبت کرد. در آن زمان این پرسش مطرح شد که اگر چنین اتفاقی رخ دهد، آیا موتور XUP از فهرست موتورهای ایرانخودرو خارج خواهد شد یا همچنان آریسان ۲ باعث بقای این پیشرانه در خطوط تولید ایرانخودرو میشود؟
پیرمحمدی در پاسخ به این سؤال اعلام کرد که با توجه به نیاز آریسان ۲ به گشتاور بالا، امکان جایگزینی موتور TU5 پلاس با XUP در این خودرو وجود ندارد؛ که البته با توجه به وجود تجربه جهانی وانت پژو 207 این حرف جای تامل فراروانی دارد.
با این حال، اکنون و پس از گذشت یک سال و آغاز ثبتنام سورن پلاس با موتور TU5 پلاس و فرمان برقی، همچنان نام سورن پلاس با موتور XUP نیز در فهرست محصولات ایرانخودرو دیده میشود.
سؤالی که اکنون مطرح میشود این است که چرا با وجود برنامه اعلامشده برای حذف تدریجی سورن پلاس، این خودرو همچنان با سه پیشرانه مختلف در حال عرضه است؟ نکته مهمتر آنکه موتور XUP با بسیاری از استانداردهای روز دنیا همخوانی ندارد. با در نظر گرفتن این موضوع، به نظر میرسد ایرانخودرو بهجای یافتن راهحلی جایگزین برای آریسان ۲، همچنان قصد ادامه تولید موتور XUP را دارد.
ارسال نظر