به گزارش کارنا، صنعت خودروی کشور در سالهای اخیر با چالشهایی در زمینه ارتقای سطح ایمنی روبهرو بوده است؛ موضوعی که به باور کارشناسان، نیازمند سرمایهگذاری بیشتر در بخش تحقیق و توسعه، نوسازی خطوط تولید و بهرهگیری از استانداردهای روز جهانی است.
در بسیاری از کشورهای پیشرو، ایمنی خودرو یکی از اصلیترین شاخصهای رقابتپذیری شرکتهای خودروساز به شمار میرود؛ اما در بازار داخلی، هنوز فاصله قابلتوجهی میان برخی محصولات داخلی و استانداردهای روز دنیا وجود دارد.
اگرچه طبق برنامهریزی سازمان ملی استاندارد قرار است استاداردهای خودرویی در آینده نزدیک از ۸۵ گانه به ۱۲۲ مورد ارتقا پیدا کند، اما با این حال، کارشناسان معتقدند صرف افزایش تعداد استانداردها بدون فراهم بودن زیرساختهای ارتباطی و تکنولوژیک، منجر به تحول بنیادین نخواهد شد.
در این راستا، در این گزارش به بررسی چالشهای موجود در مسیر ارتقای استانداردهای ایمنی خودرو، دلایل عدم ملموس بودن کیفیت برای مصرفکننده و راهکارهای برونرفت از وضعیت فعلی خواهیم پرداخت.
رضا کاظمی، عضو هیات علمی دانشگاه خواجه نصیر طوسی درباره وضعیت فعلی استانداردهای ایمنی در صنعت خودرو اظهار داشت: واقعیت این است ایمنی خودروهای داخلی به استانداردهای ۸۵گانه گره خورده است؛ استانداردهایی که بر پایه معیارهای دهه ۸۰ تدوین شدهاند.
وی در گفتوگو با خبرنگار کارنا افزود: از سوی دیگر، تحریمهای بینالمللی با ایجاد موانعی همچون عدم دسترسی به دانش فنی جهانی و محدودیت در تأمین تجهیزات پیشرفته آزمایشگاهی، منجر به ایجاد شکاف تکنولوژیک و عقبماندگی صنعت خودرو در استانداردهای ایمنی شده است.
این کارشناس صنعت خودرو با بیان اینکه این استانداردها حداقلهای مورد انتظار هستند، تاکید کرد: خودروسازان تراز اول جهانی مانند مرسدس بنز همواره فراتر از این حداقلها عمل میکنند، در حالی که در ایران، رعایت همین حداقلها نیز به دلیل محدودیتهای ساختاری با چالش مواجه شده است.
کاظمی در پاسخ به این پرسش که چرا اجرای استانداردهای اجباری ۸۵ گانه ارتقای محسوسی در ایمنی خودروهای داخلی ایجاد نکرده است، تصریح کرد: اصلیترین دلیل عدم بهبود کیفیت، تبدیل شدن خودرو از یک کالای مصرفی به یک کالای سرمایهای در ایران است. واقعیت این است تا زمانی که تقاضای کاذب برای خرید خودرو با هدف سرمایه گذاری وجود دارد، خودروساز انگیزهای برای رقابت و ارتقای کیفیت ندارد.
وی ادامه داد: این در حالی است که در یک بازار رقابتی، اگر محصولی کیفیت لازم را نداشته باشد، مشتری سراغ برند دیگری میرود، اما در ایران به دلیل انحصار و تقاضای بالا، خودروساز نیازی به اصلاحات ساختاری برای جذب مشتری نمیبیند.
این کارشناس صنعت خودرو تاکید کرد: بر این اساس، مادامی که سیاستگذاریها بر پایه حمایتهای غیررقابتی و نگاه به خودرو به عنوان ابزار سرمایهگذاری باشد، ارتقای استانداردهای ایمنی تنها در حد اعداد و ارقام باقی مانده و تأثیر ملموسی بر کیفیت نهایی خودروهای تولیدی نخواهد داشت.
کاظمی با اشاره به تجربه شرکتهای چینی در رقابت پذیری بازار خاطرنشان کرد: برندهای چینی نظیر بیوایدی و جک با وجود سابقه کمتر نسبت به ایرانخودرو و سایپا که از دهه ۷۰ شمسی دارای مراکز تحقیقاتی بودهاند موفق شدهاند جایگاه خود را در بازارهای جهانی تثبیت کنند.
وی دلیل این موفقیت را شیوه حمایتهای دولتی دانست و افزود: در چین، سیاستهای حمایتی نه با هدف «بقاء در بازار داخلی»، بلکه با تمرکز بر «صادرات و ارزآوری» تدوین شده است.
این کارشناس صنعت خودرو در پایان خاطرنشان کرد: از این رو، صنعت خودروی ایران نیز نیازمند تغییر نگاه دولت از «حمایت از تولیدکننده برای بازار داخلی» به «حمایت از صنعت ملی برای رقابت در بازارهای جهانی» است.
ارسال نظر