به گزارش کارنا، در حالی که صنعت تایر کشور با چالشهای جدی در تأمین مواد اولیه و نوسانات تأمین کالا روبه رو است، محمدرضا تقیگنجی، عضو هیأت مدیره انجمن صنفی صنعت تایر ایران، با ترسیم چشماندازی از چالشهای جاری، خواستار مداخلات فوری سیاستگذاران و وزارت صمت شد.
محمدرضا تقیگنجی ضمن اشاره به چالشهای پیش روی تولیدکنندگان تایر، بر ضرورت بازنگری در سیاستهای ارزی و اداری این صنعت تأکید کرد و اظهار داشت: یکی از بزرگترین موانع تولید فعلی در صنعت تایر، پیچیدگیهای مربوط به تأمین ارز و فرآیندهای بانکی است.
وی در ادامه خواستار تسهیل فرآیند واردات بدون انتقال ارز از سوی دولت و بانک مرکزی شد و تصریح کرد: آزادسازی فرآیند واردات برای کالاهایی که نیاز به تخصیص ارز از طریق شبکه بانکی رسمی ندارند، میتواند فشار را از روی منابع ارزی کشور بردارد. همزمان، کاهش موانع اداری مانند پیچیدگیهای فاکتورها و فرآیندهای مالیاتی، سرعت گردش کالا در بازار را به شدت افزایش خواهد داد.
عضو هیأت مدیره انجمن صنفی صنعت تایر ایران در گفتوگو با خبرنگار کارنا یادآور شد: علاوه بر این، برای عبور از تنگناهای فعلی باید از مسیرهای غیرمتعارف تجاری و تسهیل قوانین وارداتی استفاده کرد تا زنجیره تأمین محصولات این صنعت از فروپاشی خارج شود.
تقیگنجی در ادامه به راهکارهای ژئوپلیتیک برای تأمین مواد اولیه وارداتی اشاره کرد و اظهار داشت: با توجه به پتانسیلهای دستنخورده جنوب کشور میتوان از طریق مذاکره با دولت هند از ظرفیتهای بندر چابهار برای واردات استفاده کرد.
وی افزود: ایجاد بستری که در آن ایران بتواند در چارچوبهای خارج از تحریم با هند همکاری کند و امکان تخلیه مستقیم کالاها و انتقال سریع آنها به داخل کشور را فراهم سازد، میتواند یکی از راههای اصلی تأمین قطعات و مواد اولیه باشد.
عضو هیأت مدیره انجمن صنفی صنعت تایر همچنین بر اهمیت همکاری با پاکستان و استفاده از ظرفیتهای بندر کراچی به عنوان یک مسیر ترانزیتی حیاتی تأکید کرد و اذعان داشت: برای تضمین امنیت تجاری و سرعت بخشی به فرآیند ترخیص، باید امکان استقرار همکاران گمرک ایران در بندر کراچی فراهم شود تا کالاها به صورت مستقیم و بدون معطلی در مقصد تحویل و ترخیص شوند.
تقیگنجی در پایان با اشاره به اینکه صنعت تایر به دلیل ماهیت زنجیرهای خود، به شدت تحت تأثیر سیاستهای کلان تجاری قرار دارد، خاطرنشان کرد: اصلاح ساختارهای وارداتی و استفاده از مسیرهای ترانزیتی نوین، دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت برای حفظ بقای تولید و تأمین بازار است.
ارسال نظر